Logo Webboard ของ uko
ติดต่อโฆษณา  |  สมัครใช้งานสุดยอดแห่ง Free Webboard ได้แล้ววันนี้ คลิ๊ก !!


  หนังสือน่าอ่าน * BooK *

  

  Topic : เสิร์ฟสำราญ สวรรค์บนเรือ

Delete
Admin ลบกระทู้
   Page [1]
  ผู้ชมทั่วไป uko

  203.151.140.121:203.113.60.7

  โพสต์เมื่อ : 30 ส.ค. 2548 20:25 น.

  

[IMG]http://tinypic.com/bfi54p.jpg[/IMG]




  30 ส.ค. 2548 20:31 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  สมาชิกพิเศษ
uko
คลิ๊กเพื่อดูภาพขนาดจริง
  
uko_kku@hotmail.com 203.151.140.121:203.113.60.7

  

  

หน้าปกหนังสือ

 


  10 ต.ค. 2548 16:04 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  สมาชิกพิเศษ
uko
คลิ๊กเพื่อดูภาพขนาดจริง
  
uko_kku@hotmail.com 203.151.140.114:203.113.60.10

  

 


San Francisco
 

SF,USA
 

ONE NICE DAY IN SF,USA
 

ONCE UPON THE TIME IN MEXICO
 

Live in Hollywood,SAN PEDRO   ,L.A,USA
 

one fine day in Victoria 2004
 

in Seatle one free day after work ..USA
 

summer time in Alaska 200
 

LIVE IN VICTORIA,CANADA
 

I BELIEVE IN VANCOUVER... YEAP...:
 
 

 


  10 ม.ค. 2549 04:24 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  สมาชิกพิเศษ
uko
คลิ๊กเพื่อดูภาพขนาดจริง
  
uko_kku@hotmail.com 203.151.140.122:203.113.60.12

  

 

 

http://www.postjung.com/picpost-show.php?id=5993 

 

http://www.postjung.com/picpost-show.php?id=6675  

 

 somratchana moonsai <moonsai2000@yahoo.com> 
 

 

moonsai2000@yahoo.com

 

 


  10 ม.ค. 2549 04:35 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  สมาชิกพิเศษ
uko
คลิ๊กเพื่อดูภาพขนาดจริง
  
uko_kku@hotmail.com 203.151.140.122:203.113.60.12

  

 

 

http://postjung.com/picpost-show.php?id=6675

 


  10 เม.ย. 2549 13:27 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  ผู้ชมทั่วไป from Europe work on the ship

 sochana9@hotmail.com 58.8.83.146

  

ขอบคุณน้องยูโกะมาก นะ ครับที่ทำเว็บนี้ให้

 

น่ารกัมาก

 

รักน้องครับ

พี่โอม สมรัชนะ ตอนนี้พักร้อนที่กทม จะไป เมกา ปลายเดือนหน้า ครับ

 

 


  10 เม.ย. 2549 13:52 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  ผู้ชมทั่วไป หนึ่ง

  58.8.137.165

   ไม่เห็นภาพเกี่ยวกับหนังสือเลยครับ Link มีการ error อะครับ

 


  10 เม.ย. 2549 13:55 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  ผู้ชมทั่วไป หนึ่ง

  58.8.137.165

   อยากดูภาพในหนังสือจังอะ....มีให้อ่านตอนสำคัญๆนิดนึงไหมคร๊าบ

 


  10 พ.ค. 2549 21:17 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  ผู้ชมทั่วไป live from USA ,อ่านหนังสือเสิร

 sochana9@hotmail.com 58.8.86.118

  

ลองเข้าไปดู ตามเว็บต่างๆ ของผม สิคับ อย่าง

 

http://postjung.com/diary.php?sochana9  อ่านไดอารี่จากเว็บนี้ นะครับ
 
web Diary from kapook อีกหนึ่งไดอารี่ที่ผมเขียน(ถ้าว่าง ๆ ) ลองเข้าไปอ่านได้ พร้อมเสียงเพลง เพราะ ๆ คับผม ....ต้อง อ่านวันที่อัพเดท มากที่สุด
 
 หน้านี้ จากเว็บของอัมรินทร์ บริษัทจัดจำหน่ายของหนังสือเสิร์ฟสำราญสวรรค์บนเรือเล่มแรกของผม เล่มสองจะออกแรง แร่ด ร่านมันส์กว่าเดิม ...

 


  14 มิ.ย. 2549 16:25 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  สมาชิกพิเศษ
uko
คลิ๊กเพื่อดูภาพขนาดจริง
  
uko_kku@hotmail.com 61.91.39.151

  
somratchana moonsai <moonsai2000@yahoo.com>
Sent :  Wednesday, June 14, 2006 2:11 AM

-+*+Itinerary  The  Crown Princess  2006
I started to join the ship on May 22 2006  in Italy.
22  First arrival in Trieste Italy .from Thailand –Hong Kong – Rome –  Trieste  Italy  พอมาถึงเอากระเป๋าลงเรือ เรียบร้อย มีประชุมตอนเย็นหลังจากนั้นเดินไปในเมือง อากาศเย็นสบาย  อาทิตย์ตก ตอนสามทุ่ม ... เดินจากท่าเรือไป ในเมืองก็ไกลเอาการแต่ก็ออกกำลังกาย
23  ทำงานเริ่มงาน  11.30 -14.00   แล้วก็พักเอาแรง  ต่ออีกรอบ เวลา  6.30- 8.30 p.m.
24  ทำงาน เริ่ม หกโมงเช้า ถึง แปดโมงครึ่ง แล้วพัก เข้าอีกที สิบเอ็ดครึ่ง ถึง บ่ายโมงครึ่ง เข้าต่ออีกรอบ หกโมงครึ่ง ถึงสองทุ่มครึ่ง  เสิร์ฟวีไอพี หัวหน้าที่มาจาก สำนักงานใหญ่ ..
25  ทำงาน เริ่ม หกโมงเช้า ถึง แปดโมงครึ่ง แล้วพัก เข้าอีกที สิบเอ็ดครึ่ง ถึง บ่ายโมงครึ่ง เข้าต่ออีกรอบ หกโมงครึ่ง ถึงสองทุ่มครึ่ง...แล้วก็พักผ่อน ...ออกไปเดินเล่นในเมือง 
26   ทำงาน หลังเลิกงานออกไป ส่งเมล์  และวิ่งออกกำลังกาย ที่ในเมือง  อากาศเย็นสบายดีมาก
27   เรือออกจากอิตาลี่ เพื่อมุ่งหน้าไป อเมริกา
28   อยู่ทะเล    ทำงานเวลาเดิม ตารางเดิม    หัวหน้าขอให้อยู่ต่อ เพราะจะได้ส่งแขก   เอสคอร์ท ให้นั่งโต๊ะไหน    กลางคืน มีดิสโก้เธค ครั้งแรกของเรือใหม่ ลำนี้..
29   อยู่ทะเล  ทำงานหน้าที่เดิมคือ ส่งแขก นั่งโต๊ะ อาหาร กระจายให้เวตเตอร์ แต่ละคนอย่างเท่าเทียมกัน..
30   อยู่ทะเล        
31         เรือมาแวะจอดที่ประเทศสเปน  ผมทำงานเลิกบ่ายสอง ออกมาข้างนอก นัดเพื่อนคนที่นี่ เค้ามารับไปเที่ยวหาด และนั่งรถรอบ ๆ เมือง สีชั่วโมงกับวันว่าง ๆ ที่เมืองแห่งหนึ่งของสเปน สนุกสนานมากครับ.. ติดตามได้ทางรูป ที่โพส หน้าแกลเลอรี่รูปภาพ....รับเงิน ซึ่งก็เป็นเหมือนเพอร์เดี้ยม  สิบวันได้ เจ็ดร้อยห้าสิบเหรียญ รายได้วันละ 75 เหรียญ 
 
Set sail from Italy  all the way down to New York.
 
1 thu         at sea ทำงาน กลางวันสามชั่วโมง  กลางคืน สองชั่วโมงครึ่ง  หลังจากนั้นไปเที่ยวผับในเรือ สำหรับผู้โดยสารแต่ว่าตอนนี้เรือยังไม่เปิด จึงเที่ยวได้  
2 fri        at sea ทำงาน เข้าสายกว่าเพื่อน เพราะ ว่าหัวหน้าให้อภิสิทธิ์   ตอนกลางคืนหลังเลิกงานก็อยู่ห้อง  วันนี้ทำงานโดยรวมแล้ว แค่ หกชั่วโมงเอง   
3 sat         at sea ทำงาน เป็นคนส่งแขก  หรือ โฮสเตส เอสคอร์ทลูกค้า ถึงสามทุ่ม หลังจากนั้นดิสโก้ เธค ที่คลับฟิวชั่น  ถึงตีสอง  กลับมาไม่หลับไม่นอนฟังเพลงต่อที่ห้องอีก ถึงตีสี่ ..
4 sun                at sea  ตื่นแปดโมง ได้วันหยุดทั้งวัน ตื่นไปทานข้าว ที่ชั้น 16 วันนี้ไม่ต้องทำงานตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง  สบายจังเลย   อยู่ห้องเขียนหนังสือ และ ดูหนัง ฟังเพลง   ไปซื้อของที่ร้านบนเรือ น้ำหอมและสารพัด ..มีปิงโก แต่ไม่เล่น ไม่อยากเสียตังค์ ดวงการพนันไม่มีเอาให้ตายสิ.. นั่งเล่นกับเพื่อนที่ห้องดีกว่า..
5 mon       at sea  เปลี่ยนตารางการทำงาน  เป็นเวลา เข้างานกลางวัน  เริ่มเจ็ดโมงครึ่ง ถึงห้าโมงเย็น พักทานข้าวหนึ่งชั่วโมง   งานสบายมาก คือการ เช็ดฝุ่นตามหน้าต่างห้องอาหาร ครึ่งวัน และ เช็คพื้นกระเบื้อง ว่ามีอะไร ติดก็ขูดออก ...  ได้เอ็มพี สาม ตัวเดียวฟังเพลง ได้จนหู ชา ไปข้างหนึ่ง สบายใจ มีความสุข ..
                     ตกเย็น มีโปรแกรมไปฟัง Live band ที่ wheel house bar  พร้อมกับไปงานวันเกิดเพื่อน ที่crew bar   
                 เพื่อนชายคนหนึ่งมาถามว่า วันที่เก้าเดือน มิย นี้จะครบรอบการครองราชย์ ของพระเจ้าอยู่หัว ชาวเรือ ลำนี้จะ มาร่วมแสดงความจงรักภักดิ์ดี กันอย่างไร ดี ...
“ ไม่ได้นะ จะจัดงานอะไร ต้องไปขออนุญาต ที่กงศุลไทย ในนิวยอร์ก จะมาจัดพร่ำเพรื่อไม่ได้นะ  “ เสียงคนไทย คนหนึ่ง วีนแตก ออกมา อย่างซีเรียส
อึ้งกิมกี่ คิดได้ไง   คนเราเนี่ยก็นา นา จิตตังจริงๆ นะ ก็แค่การรวมกลุ่มกันบนเรือ เพื่อแสดงถึงความเคารพ ไม่ได้ก่อตั้งม๊อบ หรือ จัดงานเรียนเชิญ นายก มาร่วมเปิดงานต้องไปขออนุญาตถึงกงศุล เอ้ออออออออออออ  คิดได้ไง
ใครมีความคิดเห็นอย่างไร บ้างอะ ผมคิดผิดหรือเปล่า    
ถ้าจะต้องวิ่งรี่ แท็กซี่ไปขออนุญาตกงศุล สู้ผมยืนเคารพพระมหากษัตริย์ ที่ห้องส่วนตัวของผมคนเดียวไม่ดีกว่าเหรอ จะวิ่งโร่ ให้เมื่อยตุ้ม ทำติ่งอะไร หละ ....
ผมก็บอกเค้าว่า ผมไม่รู้นะเรื่องนี้ พอดีมีคนมาปรึกษาว่าจะจัดงานกันมั้ย หรือทำอะไร รวมกลุ่มกัน พร้อมกันทั่วโลก   บังเอิญ วันนั้นเรือจะจอด ค้างคืนที่นิวยอร์ก ผมคงนัดเพื่อนออกไปเที่ยว แต่ไม่ได้หมายความว่าผมไม่จงรักภักดิ์ดีต่อ พระมหากษัตริย์นะครับ  ถ้ามีโอกาสผมจะแสดงความเคารพ ทางไหนก็ได้ ที่มีโอกาส  
เพื่อนสนิท หลายคนแนะนำให้เชิดใส่ ..
 
6 tue        at  sea  วันนี้ทำงานเจ็ดโมงครึ่ง ปรับเปลี่ยนชั่วโมง ได้เวลาเพิ่มหนึ่งชั่วโมง
เช้านี้จึงมาประกาศ กับทีมงานพนักงานห้องอาหาร ว่าเมื่อคืนไปเที่ยวบาร์ในเรือ แล้ว มีเพื่อนชายคนหนึ่งมาสอบถามว่าจะจัดงาน แสดงความเคารพ ต่อสถาบันพระมหากษัตริย์กันหรือเปล่า  ควรหรือไม่อย่างไร   เป็นปากเสียง ถ่ายทอด ให้เพื่อนร่วมงานฟัง
                           หลังจากนั้นก็มีอบรม เรื่องต่าง ๆ  รวมทั้ง การเตรียมของ แต่ก็ง่าย ๆ ไม่ยาก นัก จะแบ่งเป็นทีม ๆ  เพื่อนร่วมทีมของผม มีเพื่อนสนิท คนไทย และ ชาวต่างชาติ  เพื่อนเก่า เพื่อนใหม่ ทำงานอย่างไม่คิดอะไรมาก 
                 ตอนเย็นมีการสอบถาม ทดสอบ น้องใหม่ในวงการ ตอบคำถามไม่ได้ ในเรืองการหนีน้ำ หนีไฟ หัวหน้า ก็ต้องบอกให้ผม ช่วยดูแลน้อง ช่วยสอนเค้าหน่อย   หลังเลิกงานเกือบหกโมง จากการประชุมยาวนาน  ทานข้าวเย็น แล้วกลับมาเทรนน้อง ๆ ต่อ อีกที่ห้อง  ...
             เย็นนี้มีงานที่คลับของผู้โดยสาร แต่ช่วงนี้ไม่มีลูกค้า ลูกเรือก็ครองเรือ เที่ยวสนุกสนานกัน  นัดเพื่อนไว้ เดี๋ยวจะไป แต่ตอนนี้  หยิบเอาแผ่นซีดีธรรมมะ   ที่น้อง สาวคนหนึ่ง เป็นแฟนคลับอ่านหนังสือของผม เค้าเอามาฝาก  ฟังแล้ว สบายใจ และเป็นสุขเยี่ยงนัก  
            เป็นเรื่องการต่อสู้ชีวิต การแก้ปัญหา การปล่อยวาง ปลดทุกข์   ได้สาระ ดีมาก นานแล้วไม่ค่อยได้อ่านหนัง
สือธรรมมะ และ ฟังธรรม
           ต้องขอขอบคุณน้องสาว   คุ้มค่าที่หยิบแผ่นซีดี นี้มาฟังที่ต่างประเทศ จริง ๆ กุศลนี้จะเผื่อแผ่คนอื่นด้วยครับ..
 
7 wed       at  sea
8 thu        New York   ไปเที่ยวไทม์ สแควร์ นั่งรถไฟไปกันหลายคน สนุกมาก ครั้งแรกที่นี่..     
9 fri         New York  ไปเที่ยวกับเพื่อนแปดคนที่ไทม์สแควร์ ไปเจอจูเลีย โรเบิร์ต  คนรอดูเธอเยอะมาก เราก็ไม่รู้นึกว่าเกิดจราจล อะไร ที่หน้า บรอดเวย์  มีคนข้าง ๆ บอกว่าเธอคือดารา  และเห็นรถสีดำสวยงามจอดรอ อย่างอลังการ      เราเดินไป ตั้งหลายแห่ง แปดคน สนุกสนาน จนถึงตีหนึ่งกว่า ๆ ก็กลับเรือ   
10 sat       New York   ทำงานกลางวัน 7.30 – 12.30    เข้างานอีกทีห้าโมงเย็น เป็นคนส่งแขก ไม่ได้เสิร์ฟ เลิกงานสามทุ่ม ออกไปเที่ยวในเมือง นิวยอร์ก  นั่งรถเมล์ไปสองเหรียญ ต่อรถไฟ ไปดาวน์ทาวน์  เจอคนไทย ผู้หญิงวัยกลางคน ก่อนจะลง ไทม์สแควร์   เพราะเค้าเห็นบัตรโทรศัพท์ที่ผมจะโทรกลับเมืองไทย ถือในมือ     เที่ยวในเมือง  (คนเดียว) เพราะเพื่อนคนอื่นไม่มีใครออกไป แล้วดึกมาก และบางส่วนก็ออกไปก่อนหน้านี้ ตอนกลางวัน นัดกันจะไปเจอกันที่ บาร์แห่งหนึ่ง คนเยอะมาก  ค่าเข้าไปเต้นสามสิบเหรียญ ผมจึงบอกไม่แน่ ถ้าไม่ตามไปก็คือไปที่อื่น เพราะผมตั้งใจจะโทรหาเพื่อนที่อยู่ที่นี่ เพื่อจะเจอเค้า  แต่ก็ไม่มีใครรรับโทรศัพท์ จึงไปเที่ยวบาร์แห่งหนึ่ง กลับมาก็ตีสาม นั่งรถไฟผิดสาย ไปอีกเมืองหนึ่ง กลับถึงเรือ ลงรถไฟต่อแท็กซี่อีก เพราะถ้านั่งแท็กซี่จากในเมืองมาก็ปาเข้าไปสามสิบกว่าเหรียญ  
11 sun       New York  ผมกลับมาจากเที่ยวกลางคืน ตีห้า สว่างแล้ว แก้วตา.. งีบหลับหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะไปทำงาน 6.30  หลับแค่ชั่วโมงเดียว  ทำงานจนถึง เกือบเที่ยงจึงมาหลับที่ห้อง ตื่นอีกที สี่โมงกว่า ๆ ไปทำงานตอนเย็น เรือออกจาก นิวยอร์ก มีการจุดพลุ หน้า เทพีเสรีภาพ สวยงามมาก เหมือนในหนังเลยครับ  ตอนนั้น สี่ทุ่มกว่าพึ่งทำงานเสร็จจากการเสิร์ฟ  กลับมาหลับเที่ยงคืนต้น ๆ
12 mon      at sea  ทำงาน7 .30 ถึง11.15 แล้ว  หลังจากทานข้าวเสร็จกลับมาดูหนังที่ห้อง แล้วงีบหลับ  ทำงานต่ออีกที afternoon tea time 15.oo-16.30  start again in Dining room 17.30-22.30 ทานข้าวเย็น วันนี้เหนื่อยกินทุกอย่าง lamb  salmon chicken  แต่อย่างละหน่อย อร่อยดี...  กลับมาฟังเพลงที่ห้อง และดูหนังเรื่อง hostage สนุกดี Bruce Willis นำแสดง เพราะตอนเย็นดูแล้วไม่จบต้องไปทำงานก่อน จึงกลับมาดูต่อ  เป็นช่องของเรือ ฉายวนตลอด
13 tue       New York  
14 wed      New York
15 thu       at sea
16 fri        at sea
17 sat       Grand Turk
18 sun       Ochorios ,Jamaica
19 mon      Grand Cayman
20 tue      at sea
21 wed      Port Canaveral
22 thu      at sea
23 fri       New York
24 sat       at sea
25 sun      west-end Bermuda
26 mon     at sea
27 tue      San Juan, Puerto Rico
28 wed     St.Thomas US Virgin Island
29 thu      Grand Turk
30 fri       at sea
JULY 2006
1 sat                 at sea
2 sun        New York
 
 
 please visit website www.princess.com   see live cam  Crown Princess.
 
Moonsai Somratchana
the waiter and the author,Cabin 3270
The  Crown Princess 
c/o Cruiselink II,ltd.
676 A 9 th Avenue
Box 238
New York ,New York.
U.S.A.   10036
(หมายเหตุ การเขียนไดอารี่นี้ไม่มีการตัดต่อ สำนวน หรือวาจาอาจจะทำให้ระคายเคืองผิวได้ไม่มากก็น้อย ต้องกราบขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย เด้อ คร๊าบ... และถ้าอ่านแล้วได้สาระ(แน) บันเทิง บ้าง จะส่งเมล์ต่อก็ยินดีเสมอขอรับ.
รัก คงเดิมและเพิ่มอนึ่งคิดถึงพอสังเขป
สมรัชนะ ณ มหานครนิวยอร์ก ครับ..
นักเขี่ย นายแบก และนักท่องเที่ยวอิสระ

 


  8 ก.ค. 2549 22:44 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  สมาชิกพิเศษ
uko
คลิ๊กเพื่อดูภาพขนาดจริง
  
uko_kku@hotmail.com 61.90.235.138

  

http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=sochana9&month=06-2006&date=29&group=4&blog=1

เข้าไปอ่านและดูรูปถ่ายสวยๆได้ตามลิ๊งค์ที่ให้นะคะ

 


  23 ก.ค. 2549 16:32 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  สมาชิกพิเศษ
uko
คลิ๊กเพื่อดูภาพขนาดจริง
  
uko_kku@hotmail.com 61.90.235.150

  

From: somratchana moonsai <moonsai2000@yahoo.com>
To: moonsai2000@yahoo.com
Subject: cruise ship accident in New York จากโอม สมรัชนะ อีกไม่นานหนังสือผมจะวางแผงแล้วครับ..
Sent: Saturday, July 22, 2006 9:58 PM
ติดตามเรื่องและภาพได้ทาง พันทิป
 
Cruise ship accident-วิบัติเรือสำราญ เกือบล่มแทบเอาชีพไม่รอด Live from   Florida , USA reported by Somratchana,crew on board
            วันนี้เรือมาถึง ท่าเรือของอเมริกา Port Caneveral  ซึ่งอยู่รัฐฟลอริด้า ใกล้กับ Orlando   ทางตอนเหนือของ Miami – Tampa 
ผมทำงานรอบเช้า เข้าหกโมงถึงสิบเอ็ดโมง บริการห้องอาหารบุฟเฟต์ หน้าที่ของผมคือบริการเสิร์ฟชา กาแฟ หรือแอร์ตอหลี  น้ำผลไม้  ซึ่งจะมีรถเข็ญ ๆ ไปตามโต๊ะ
คอยถามลูกค้า รับชากาแฟ หรือน้ำผลไม้
หลังเลิกงานจึงรีบออกไปโทรศัพท์ถึงคุณแม่ที่เมืองไทย  เพราะโทรบนบกเสียงจะชัดและไม่ดีเลย์ ตามประสาสัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำอย่างเรา...
“เป็นจ๊ะไดพ่อง หล้าสบายดีก่อ  มีอะหยั๋งถึงได้โทรมาหาแม่บ่อย หว่างนี้ ...”(เป็นอย่างไรบ้าง ชายเล็กสบายดีมั้ย ทำไมโทรมาหาแม่บ่อยจังพักนี้)  เสียงทักทายของแม่ยังอบอุ่นเสมอ ด้วยวัยเจ็ดสิบ ฟังทีไรก็เป็นสุขแบบอิ่มอุ่นทุกที...
“บ่อ มีอะหยั๋ง อะแม่  โทรมาถามว่าตังค์ส่งมาได้ฮับหรือยัง แม่สบายดีก่อคั๊บ “ (ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ แค่โทรมาถามว่าเงินที่ส่งมาได้รับหรือยัง  แล้วแม่สบายดีมั้ยครับ )
สักพักสายก็ตัด อย่างไม่รู้สาเหตุ  ผมเดินกลับมาทานข้าว ที่เรือ เพราะท่าเรือนี้ ค่อนข้างจะไกลจากเมือง ซึ่งผู้โดยสารส่วนมากจะ ซื้อทัวร์ไปเที่ยว KENNEDY SPACE หรือ NASA สถานที่ปล่อยยานอวกาศ  อันเป็นแหลม ที่อยู่ติดทะเล ไม่มีอาคารบ้านเรือนมากนัก  สถานที่แห่งนี้จึงเต็มไปด้วยสัตว์ป่า หลากหลายชนิด
  ตามตารางเรือจะออกจากท่าเรือบ่ายสอง เพื่อมุ่งหน้าไป นิวยอร์ก  ซึ่งต้องใช้เวลาหนึ่งวัน จากรัฐฟลอริด้า ไปนิวยอร์ก
ผมนอนหลับกลางวันก่อนทำงานรอบตอนเย็น  บ่ายสามต้น ๆ ผมสะดุ้งตื่นมา เปิดม่านที่นอนดู ว่าเวลากี่โมงแล้วเพราะตั้งนาฬิกาไว้ไม่ยอมปลุกซักที  ไม่เกินห้านาที เรือได้โคลง เอียงอย่างมาก ผมนอนอยู่เตียงชั้นบนด้วยสภาพเปลือยล้อนจ้อน เพราะอยู่ห้องคนเดียว เพื่อนร่วมห้องทำงานรอบกลางวัน
แรงโน้มถ่วงทำให้ผมกระเด็นตกลงมาข้างล่าง ได้แผลถลอกนิดหน่อย สักพักเรือยิ่งเอียงมากกว่าเดิม เรื่อย ๆ ทำให้ผมไปติดอยู่ประตูห้อง ขวดน้ำอัดลม น้ำดื่ม ล้มระเนระนาด เก้าอี้ไหลจะมาทับผม จึงถีบออกได้ทัน
“ladies and gentlemen please stay where you areeeeeeee  …..” เสียงประกาศของกัปตันสั่นเครือ อย่างมาก  ยิ่งทำให้ตอนนั้นผมรู้สึกกลัวยิ่งกว่าเดิม 
“จะรอดป่าววะเนี่ย  เกิดอะไรอีกแล้ว เหมือนคราวก่อนตอนอยู่เท็กซัส ไม่มีผิดเลยอะ “   ต่างกันตรงที่คราวนั้นผมทำงานที่ห้องอาหาร แต่ตอนนี้ผมยังสลึมสลือ นึกว่าละเมอ ด้วยสภาพล้อนจ้อน  เพราะเป็นคนที่นอนหลับแล้วจะไม่ใส่อะไร ปลดปล่อยให้หลุดพ้นพันธนาการ  พอระลึกสติได้จึงหากางเกงมาใส่เพราะความคิดแรกที่คิดคือ “สภาพศพ จะล้อนจ้อนหรือเปล่าเนี่ย....”  ปลงอย่างหาที่ติไม่ได้ ก็แหม...คนพึ่งนอนตื่นมาด้วยความบังเอิญ  เจอแบบนี้ใครจะคิดอะไรได้มากมายนัก
สักพักเพื่อนมาเคาะ ที่ห้องถามไถ่ ต่างคนต่างกลัว
“เอ้ย มล... นึกออกแล้วให้ตายสิ เมื่อคืนเราพึ่งฝัน ว่า เรือได้เกิดอุบัติเหตุ ทำให้โอมต้องนั่งเครื่องบินไปอีกท่าเรือหนึ่ง ...ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นลางสังหรณ์ได้แม่นขนาดนี้”
พูดแล้วยังขนลุกซู่ โดยไม่รู้ตัว...  ผมสนทนากับเพื่อน
“โอมต้องมีองค์แน่เลย รู้อะไร ล่วงหน้า หลายครั้งแล้วหนิ ใช่ปะ” เพื่อนเชื่อเรื่องพรรค์นี้ เป็นทุนเดิม เพราะผมเคยเล่าให้เค้าฟังว่าผมฝันแม่น มั่ก ๆ บางเหตุการณ์ยังกับเคยเห็นก่อนเกิดเหตุการณ์จริง ซะงั้นหละ...
 เสียงประกาศ ทีมกู้ภัย ดังเป็นระยะ ๆ และแล้วจึงได้ยินเสียงประกาศ PAX ASSISTANT หรือคนช่วยเหลือผู้โดยสารให้ไปประจำฐาน ซึ่งเป็นหน้าที่ผม จึงขึ้นไป เห็นสภาพหน้าห้อง Medical Center หรือห้องพยาบาล (ไม่ใช่ห้องพญา –บาน(ไม่รู้โรย) ..)  ผู้โดยสารรและลูกเรือได้รับบาดเจ็บกันระนาว  ผมไปห้องอาหารเห็นถ้วยจาน แก้ว โต๊ะ ระเกะ ระกะ แตกจนนับไม่ถ้วน พนักงานส่วนหนึ่งที่เสิร์ฟน้ำชาตอนบ่าย ช่วยกันเก็บเคลียร์ของอย่างขมีขมัน ..
หลังจากนั้นผมจึงกลับมาห้อง เพราะจำนวนคนไปช่วยผู้โดยสารมีเยอะแล้ว เสียงโทรศัพท์ดังเป็นระยะ ๆ สลับกับเสียงประกาศจากกัปตัน และ passengers service   ผมล้มตัวลงนอนอย่างหมดความรู้สึก และชาชินกับสิ่งที่ไม่คาดฝันกับเหตุการณ์เลวร้ายอย่างนี้
ห้าโมงคือเวลาทำงาน อาบน้ำแต่งตัวใส่ชุดสูทสีดำไปทำงาน  ห้องอาหารหนึ่งหน้องปิดเพราะเต็มไปด้วยผู้โดยสารนั่งรอปฐมพยาบาล 
พนักงานส่วนหนึ่งต้องไปช่วยห้องอื่น  ผมทำหน้าที่ส่งผู้โดยสารจากอีกห้องอาหารหนึ่งไปยังอีกห้องหนึ่ง... 
ภาพทั้งหลายไม่ได้เห็นอะไรมากมายนัก แต่ได้ยินเสียงเล่าและบอกต่อจากเพื่อนที่อยู่แต่ละมุมของเรือ ว่าความเสียหายนับไม่ถ้วน
กัปตันได้ตัดสินใจหันเรือกลับมา ยังท่าเรือเดิม ซึ่งออกไปได้7 ไมล์ แล้ว พอกลับมารถพยาบาล เฮลิคอปเตอร์ และรถฉุกเฉินจอดรออย่างนับไม่ถ้วน
เสียงของทาง passengers service ประกาศว่าครูซนี้ ฟรี ไม่เสียตังค์ รวมฟรีค่าตั๋วเครื่องบินให้ผู้โดยสารทุกท่าน และมีความจำเป็นต้องให้ผู้โดยสารกลับบ้านก่อนกำหนด 
สำนักข่าว CNN (ไม่ใช่สำนักข่าวเห็นสองเอ็น นะครับ-ซีเอ็นเอ็น) รายงานทันด่วน หลังจากเกิดเหตุการณ์ได้ไม่ถึงสิบห้านาที ผู้โดยสารบางท่านบอกว่า ข่าวที่นิวยอร์กรายงานทางเว็บไซด์ เรียบร้อยแล้ว
ส่วนพนักงานลูกเรือไทยทุกคนสบายดี มีรายหนึ่งได้รับบาดเจ็บโต๊ะหินอ่อน ที่เอเทรี่ยม ล้มทับใส่   ลูกเรือชาวอินเดียกุ๊ก ได้รับบาดเจ็บสาหัสในครัว ผู้โดยสารเสียชีวิตหนึ่งศพ ผู้บาดเจ็บนับไม่ถ้วน
ผู้โดยสารบางคนว่ายน้ำที่สระน้ำชั้น 15 บนสุดของเรือ กระเด็นออกจากสระน้ำ ยังกะปลาพยูนเกยตื้น  น้ำครึ่งสระทะลักไหลท่วม ห้องอาหาร ฉากในหนังเรื่องโพไซดอนและไททานิค ยังคงติดตาอยู่เสมอ...
เสียงกัปตันประกาศถึงสาเหตุล่าสุดคือ คอมพิวเตอร์ควบคุมการทำงานของเรือทำงานผิดพลาด...
คืนนี้ที่ห้องอาหาร จึงเสิร์ฟ ฟรีเครื่องดื่ม ไม่อั้น ส่วนผู้โดยสารเริ่มทะยอยกลับบ้าน   .....
ห้องอาหารหลายห้อง ปิดอย่างไม่รู้กำหนดการเปิดทำการได้เมื่อไหร่ ไม่รู้เรือจะไปถึงนิวยอร์กเมื่อไหร่
ผมไม่ได้รับรายงานอะไรมากมายไปกว่านี้ เพื่อนร่วมงานชาวต่างชาติหลายคนที่เคยทำงานด้วยกันเมื่อเรือเก่าปีที่แล้วที่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า... “อีกแล้วครับท่าน”
ชีวิตวันนี้ วันหน้าจะเป็นอย่างไร ไม่มีใครรู้ สิ่งที่รู้วันนี้คือจะทำดีที่สุด ก็พอ...
 
              พิมพ์ครั้งล่าสุดเมื่อ วันที่ 18 เดือน ก ค 2549  ๐๐/๐๐/๐๐ ๐๐:๐๐ น. ตีหนึ่งของวันที่ 18 July 2006  ด้วยสัตย์และความจริงขอรับรองว่าเหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริง ...
 
วันที่สอง มากกว่ายี่สิบสี่ชั่วโมงหลังจากเกิดเหตุการณ์ ... อุบัติเหตุเครื่องจักรกลทำงานผิดพลาดของเรือยักษ์เรือสำราญ  ....รวม 19 เพลงที่ชอบฟังก่อนนอน...
การรายงานข่าวผ่านทางซีเอ็นเอ็นออกเป็นระยะ ๆ วิเคราะห์ถึงสถาณการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น
สิ่งที่ได้มาจากข่าวข้อมูลบางอย่าง ทางสำนักข่าวรายงานมาว่า แต่ละปีกว่า 10  ล้านคนที่ท่องล่องนาวาไปกับเรือสำราญ   แต่อุบัติเหตุที่พบมากที่สุดคือไฟไหม้   และจากสถิติ สามปีที่ผ่านมา มีผู้คนสูญหายจากเรือสำราญ 28 ราย และที่ค้นพบได้แค่ 5 ราย 
เมื่อไม่กี่ปีมานี้ ผู้โดยสารเล่าให้ฟังว่า มีชายวัยกลางคน คนหนึ่งตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยการโดดลงเรือ ตายคาที่ ต่อหน้าลูกชายวัยสิบกว่าขวบและลูกสาว อายุน้อยกว่าสิบปี ในสภาพที่มึนเมา เพราะทะเลาะกับเมีย และเสียการพนันจากคาสิโนบนเรือหรู เรือสำราญ สำเริง....
เมื่อวานที่เรือกลับมาท่าเรือหลังจากเกิดเหตุการณ์  ได้มีเฮลิคอปเตอร์บินมาโฉบเฉี่ยวทำข่าว บนดาดฟ้าของเรือ พร้อมกับได้ภาพจากผู้โดยสารส่งให้ (ดังที่ผมแนบมาด้วย ซึ่งได้จากการถ่ายจากทีวี ที่ซีเอ็นเอ็นรายงาน)   และอีกหลายสำนักข่าว  แม้กระทั่งวันนี้ผมทำงานเช้า และกลางวันก็เห็นรถหลายคัน ที่ติดสัญญาณพร้อมรายงานข่าวสดจากสถานที่
ผู้โดยสารบางท่านติดต่อโทรรายงานข่าว  “ตอนนี้ผมก็ยังอยู่บนเรือสำราญ รอที่จะออกจากเรือเพื่อบินกลับนิวยอร์ก”  เสียงของผู้โดยสารที่รายงานข่าวผ่านทางมือถือให้ซีเอ็นเอ็น
รายงานตัวเลข 94 รายได้รับบาดเจ็บ สองรายอาการหนัก ซึ่งได้ถูกส่งพยาบาลที่บนบกแล้ว ยังไม่รู้ชะตากรรม   มีผู้โดยสารบางท่านที่พึ่งผ่าตัดมาใหม่ ๆ พอเจอเหตุการณ์นี้ ใส้ทะลักออกมาอย่างเห็นได้ชัด 
  ซึ่งทางบริษัทเรือสำราญ ได้ยินดีรับผิดชอบให้เที่ยวฟรี และจ่ายตั๋วเครื่องบินฟรีพร้อมโรงแรมที่พักทุกอย่าง  แม้กระทั่งค่าโทรศัพท์ และอินเตอร์เน็ต (ซึ่งปกติค่าชั่วโมงเน็ตชั่วโมงละ 20 ดอลล่าห์)  พร้อมสวัสดิการต่างๆ มากมาย
ในส่วนของลูกเรือ ทางบริษัทได้จัด จิตแพทย์ พร้อมบำบัด สองท่าน เพราะพนักงานบางคนยังอยู่ในสภาพช้อก ถ้าหากใครพร้อมจะกลับบ้านก็จะจัดส่งกลับ
“เมื่อวานพี่ ยอมตายแล้ว คิดว่าคงไม่รอด รีบหยิบปากกา มาเขียนข้อความไว้ให้ลูกชาย ว่าพ่อรักลูกมากแค่ไหน “  คำสนทนาของพี่ชายคนหนึ่งที่เป็นบาร์ ที่ทำงานอยู่บนสระน้ำของเรือ
“ผมกระโดดออกมาจากบาร์ ใกล้เตาอบ อย่างไม่คิดชีวิต ยิ่งกว่าสตั้นแมน พื้นที่กระโดดลงเป็นหินอ่อน พกช้ำดำเขียว  และกระจก คริสตัลจากโคมไฟ ห้องเอเทรี่ยมของเรือ หล่นใส่ลูกค้าหลายคนเลือด ไหลซิบกันเยอะเลย”  เสียงบอกกล่าวของพนักงานบาร์
คุณสามารถติดตามอ่านข่าวจากซีเอ็นเอ็น ภาคภาษาอังกฤษได้ ตามที่ผมแนบมานี้ .........
ความคิดเห็นโดยส่วนตัวแล้ว จากประสบการณ์ คราวนี้ร้ายแรงกว่าคราวที่แล้ว  แต่ก็คงจะชินกับ ความฝันความจริงและสิ่งที่เกิดขึ้น  ผมว่าคนเราจะตายอยู่ที่ไหนก็ตาย ถ้าหากจะต้องตายในหน้าที่และหน้าที่ที่เราทำนั้นได้ช่วยให้คนที่เรารักเค้ามีความสุข  ก็คงไม่เป็นไร จะอยู่หรือไป มีค่าเท่ากัน
วันนี้มีโอกาสได้อยู่บนโลกนี้ คิดฝันอยากทำอะไร อยากบอกรักใครก็จะรีบทำ เพราะไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะมีโอกาสได้ทำอะไร ๆ ที่ตั้งใจไว้หรือไม่
ก่อนนอนขอฟังเพลงโปรดที่เตรียมไว้ และชอบเปิดก่อนนอนทุกคืน จนเผลอหลับไปแล้วนาฬิกาที่ตั้งไว้ของเครื่องเสียงก็ปิดตามเวลาที่กำหนดเป็นกิจวัตรประจำวัน...
Live and Learn ของบอย โกสิยพงษ์  คุณกมลา ร้อง  เพราะชีวิตอยู่ที่เรียนรู้อยู่ที่ยอมรับมัน  และอยากอยู่กับสิ่งที่มีไม่ใช่สิ่งที่ฟัน เอ้ย...สิ่งที่ฝัน และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด
ต้องสู้ เจิน –เจิน ฟังแล้วฮึด ดีมีแรงสู้ได้เยอะเลยครับ..
ใคร –บอย  แค่อยากจะมีใครสักคนที่ผูกพัน เป็นเพื่อนกัน
รางวัลแต่คนช่างฝัน – ภูสมิง เวอร์ชั่นเก่ามั่ก ๆ ครับ เพลงนี้ชอบทุกเวอร์ชั่น
ส่วนเกิน  -อรวีย์ เธอร้องเพลงนี้ได้เพราะมาก เพลงนี้คุณยายชอบ ฟังตั้งแต่อดีต จึงคิดถึงคุณยายเสมอ  ชีวิตจริง บางครั้งก็เหมือนเป็นส่วนเกิน ชอบรักคนมีเจ้าของ อิอิ
คุณหมอคะ –ของคุณป้า ผ่องศรีหรือเปล่าไม่รู้ ฟังแล้ว ขำ ทุกที... สนุกดีเพื่อนเอาเพลงนี้ให้  ...ชอบตรง  อยากให้หมอตรวจให้ถึงใจ...
ทรายกับทะเล  -นันทิดา  ชีวิตต้องท่องล่องนาวา ทรายกับทะเลจึงอยู่คู่กันเสมอ
รักไม่เปลี่ยนแปลง –ติ๊ก ชิโร่  ซึ้งได้จิต คิดได้ไง เน๊อะ... แต่ทำไมใจมันไม่ตามใจ..
รักแท้แค่ครั้งเดียว –อินคา   ชีวิตจริง ๆ แล้วอยากมีรักแท้แค่ครั้งเดียว แต่พูดยากครับ... หาเท่าไหร่ก็ยังไม่เจอเลย
อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน –ทาทา   บางอารมย์ ก็ไม่อยากเลือก ก็เลยคิดว่าเลือกแล้วนะ ถึงได้สองคน ... โลภ-มาก ลาภมักหาย ดังที่เค้าบอกหละ
รักเธอไม่มีวันหยุด –อ้อน เกวลิน   ถ้าได้รักใครสักคนละก้อ.. ลืมวันหยุดได้เลยเหมือนกับการทำงานที่เรือสำราญ ก็หาได้มีวันหยุดไม่
ครึ่งหนึ่งของชีวิต – แอม สาวลักษณ์  ชีวิตที่เหลือคือต้องทำให้ดี ต่อสู้ต่อไป
ยิ่งกว่าเสียใจ  – พั้นซ์   คนรักกันไม่น่าจะทำได้ลง ความซื่อตรงไม่มีบ้างเลยหรือไร   เคยครับ เคยอกหัก และโดนหักอก  พกช้ำดำเขียว เรื่องมันนานมาแล้ว อิ อิ......
เพียงอยู่ในวงแขนคุณ –วิยะดา  นานมากแล้ว เพลงนี้ .. แต่รักแบบอบอุ่น
แต่ปางก่อน –รนชัย และอิ๋ว  โคตรเก่า แต่ชอบครับ รักคลาสสิคแต่ไหนแต่ไร
กลับมายืนที่เดิม –ติ๊นา    ชีวิตที่ต้องไปเรือ่ย ๆ แค่อยากกลับไปยืนที่เดิมตามใจต้องการ อีกสักครั้ง
แสงจันทร์ –มาลีฮวนน่า หรือเปล่าไม่แน่ใจ ชอบมาก   “ แสงจันทร์กระจ่างส่องนำทางสัญจร คิดถึงนางฟ้าอรชร ป่านนี้คงนอนหลับแล้วหรือยัง....”
 เพลงสากลของ วง Cranberry ชื่อเพลงอะไรไม่รู้   ชอบมากแต่ไม่รู้ชื่อเพลง..
ฤดูที่แตกต่าง –บอย  ฟังแล้วให้รู้ว่าโลกนี้มีสองด้านเสมอ ให้ปลงไว้บ้างนะ
ถ้าใครชอบเพลงมากกว่าห้าเพลงที่ผมกล่าวมาเรามีเรื่องเม้าท์กันเยอะเลยหละครับ....
“จะปลอบดวงใจให้เธอหายร้าวราน จะเป็นสะพานให้เธอเดินไปแน่นอน.....”
ขอบคุณสำหรับการติดตาม และอุตสาห์เสียเวลาอ่าน แค่คุณชอบหนึ่งประโยคที่ผมเขียนมา แค่นี้ผมก็มีความสุขแล้วหละครับ เพราะผมไม่หวังให้คนทั่วไทยได้อ่าน แค่คุณคนเดียวก็พอละมั้ง ..
วันนี้รอบเสิร์ฟดินเนอร์ไม่ได้ทำงานจึงมีเวลาว่างหลังจากไป ร่วมทานข้าวกับเพื่อนคนไทยเป็นกลุ่ม เม้าท์แตกแหลกราน ร่วมสานฝัน วันเม้าท์ได้โล่ห์ ....
อยู่เป็นเพื่อนกัน ..รักนะ แต่ไม่แสดงออกครับ...
 
168 ล้านบาท ประมาณค่าความเสียหาย จากอุบัติเหตุเรือสำราญ ที่อเมริกา.. ผมและเพื่อนร่วมงานทั้งไทยและเทศเกือบตาย เอ้ออออ...
วันที่ 20 July 2006  วันที่สามหลังจากเกิดอุบัติเหตุเรือสำราญ
วันนี้ผมทำงานเสิร์ฟลูกค้าที่ยังรอไฟล์ท เพื่อบินกลับบ้าน ทำงานสองชั่วโมงครึ่งแล้ว พัก จึงได้มีโอกาสโทรศัพท์หาคุณแม่ และพี่สาว ที่เชียงราย รวมทั้งโทรคุยกับเพื่อนคนสนิท  ช่วง “หวาด ผวา จนต้องระบาย” คราวนี้มีความกล้าที่จะบอกความจริงกับคนที่ผมรักมากขึ้น เพราะเคยคิดว่าไม่อยากบอกให้แม่รู้ เดี๋ยวท่านจะเป็นห่วงมากกว่าเดิม  ไม่ได้ตั้งใจจะบอกท่านหรอก แต่แม่ยกหูโทรศัพท์สายพ่วงในห้องนอนฟัง 
เสิร์ฟอาหารเช้า ลูกค้าเจ้าประจำ มานั่งที่โต๊ะ ได้สนทนาแลกเปลี่ยน เรื่องราวต่าง ๆ  Mr.Jones ผู้ซึ่งรักการท่องเที่ยวเรือสำราญ  เป็นชีวิตจิตใจ ปีหนึ่งเที่ยวเรือสำราญนับบ่อยครั้ง  สิ้นปีนี้จะเดินทางเที่ยวเอเชียและรอบโลก เป็นเวลา 64 วัน (อยู่เรือ ตั้งนาน สามเดือน เอาเงินที่ไหนมาเยอะแยะ เหลือกินเหลือใช้ เป็นได้จากการสันนิษฐาน)  ก่อนจากกัน เค้าโอบกอดผมอย่างเป็นห่วง เพราะที่ผ่านมาดูแลหลานสาว เค้าอย่างดี น้อง Julia  เดินทางมาเที่ยวกับตาและยายกันสามคน  น่ารักมาก...
ตอนบ่ายทำงานสองชั่วโมง เตรียมแจกันดอกไม้ในห้องอาหาร หลังจากนั้นจึงหยุดทำงาน พักผ่อนทานข้าวเย็น แล้วไปดูโชว์ ชุดใหม่ของบริษัทของทางนักร้องและแดนเซอร์ของเรือ ชื่อโชว์ ว่า “ What a swell party”  การแสดงโชว์คืนนี้ ดีเลิศประเสิร์ฐศรี ไม่แพ้ บรอดเวย์ ดัง ๆ ในนิวยอร์กหรอกครับ แสงสีเสียงพร้อม  เป็นการแสดงครั้งแรก หลังจากฝึกซ้อมกันเป็นเวลานาน   
วันนี้ผู้โดยสารออกจากเรือหมดแล้ว  เรือมุ่งหน้าไปนิวยอร์ก พร้อมกับผู้เชี่ยวชาญการขับเรือ ผู้บังคับ ช่าง Coast guards  
หลังจากดูโชว์ ไปแวะเที่ยวบาร์พนักงาน ที่ชั้นแปดหัวเรือ  หลังจากนั้นจึงกลับมาที่ห้องนอน    เริ่มเปิดคอม ทีวี ฟังเพลงในเวลาเดียวกันกับวัน เวลาที่จำกัด ถึงแม้ว่าพรุ่งนี้จะเริ่มงาน สายเกือบเที่ยงก็ตาม
เรือก็ยังโคลงเสียงตีคลื่น กระทบฝาเรือดังเป็นระยะ ๆ จนชาชินกับความรู้สึกในวันนี้
“ สวัสดีครับ คุณโอม คนเจียงฮาย...
 
เป็นอย่างไรบ้างครับกับชีวิตต่างแดน  ผมอ่านเรื่องของคุณแล้ว สนุก น่าอิจฉาครับ เนี่ย...ผมกำลังคิดอยากเขียนสารคดีเรื่องคุณ น่าสนใจดี  “ 
ขออนุญาตหยิบเอาข้อความของนักเขียนท่านหนึ่งที่ส่งเมล์มาติดต่อผม   หลายคนคงอาจจะไม่ได้สัมผัสอย่างแท้จริงว่า รสชาติของชีวิตลูกเรือไทย ในต่างแดนเป็นอย่างไรบ้าง
เมล์นี้จึงได้รับการติดต่อมาจาก คุณ ภู เชียงดาว ที่อยากนำเสนอเรื่องราวของชาวเรือ แรงงานไทยในต่างแดน ที่ต้องรอนแรม ท่องล่องนาวา 
ใครเคยได้ดูหนังเรื่อง โพไซดอนบ้าง หรือไททานิค คงพอจะเห็นภาพได้มากขึ้น  เพราะบางครั้งแค่เล่าเรื่องราวอาจจะทำให้นึกภาพไม่ออก
วันนี้ว่างงานจึงลอง บวกลบคูณหาร คร่าว ๆ ว่า จำนวนผู้โดยสาร 3000 คน ราคาปานกลาง เริ่มต้นที่ 1400 us dollar / 9 days  ถ้าหากห้องสวีท ราคาคนละ 3000 เหรียญ   คูณด้วยจำนวนผู้โดยสาร  เงินตัวเลขที่ได้คร่าว ๆ ประมาณ 168,000,000  ล้านบาทไทย แค่ครูซ เก้าวัน เงินจำนวนนี้ สูญไปในพริบตา   ยังไม่รวมค่า ตั๋วเครื่องบิน ค่าโรงแรม ที่ต้องจ่ายให้ผู้โดยสาร  ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์อย่างนี้ รายได้ก็เท่าตัว ยังไม่รวมค่าเครื่องดื่ม เงินหมุนเวียนสะพรัด...  อย่าคิดมากนะ  คณิตคิดที่ไร (สำหรับผม) ปวดหัวทุกที...
 น้องสาว ชื่อพร โทรศัพท์มาคุยด้วย ตั้งนานเรื่องเหตุการณ์ระทึกขวัญ ครั้งนี้เพราะเราสองคนเคย เจอสถาณการณ์แบบนี้ด้วยกันเมื่อเรือลำก่อน ปีที่แล้วที่เท็กซัสมาแล้ว  แต่คราวนี้หลายเสียงบอกว่าแย่ยิ่งกว่าปีที่แล้ว   การสนทนาทำให้เรารู้มากขึ้น เป็นการแลกเปลี่ยนทัศนวิสัย และไอเดียจากต่างความรู้สึก..  
 ตีหนึ่งแล้วง่วงนอน อยากหลับตา นอนหลับไหลในกลีบเมฆ  ให้เกลียวคลื่นกระทบข้างฝา แล้วหลับตานอนฝันดี คราวนี้จะไม่ฝันร้ายทำลายใจ ทำลายใครอีกแล้ว วันวานคือสิ่งที่ผ่านมา จะขออยู่กับกาลเวลาในปัจจุบัน  ไม่ว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นก็ให้มันเกิด  และจะไม่กลัวในสิ่งที่ยังไม่เกิด   
“กั๋ว ล้ำ จั่งต๋าย อายล้ำจั่ง ต๊าว”  (กลัวมากเกินไปก็อาจตายก่อน เขินอายมากเกินไปก็อาจเดินไม่มั่นคง ทำให้ล้มได้) หนึ่งคำคมที่แม่สอนมาแต่ไร
Bye now  ลาก่อนสำหรับค่ำคื่นนี้ ขอบคุณที่อยู่ด้วยกัน thanks for staying with me –ciao for now  
 
วันว่างกลางทะเล มุ่งหน้าสู่นิวยอร์ก ... มีเรื่องเม้าท์ คนโดนโกง ต้องอ่านเรื่องนี้ เมามันตามประสา ขอให้ระบาย ..
ผมตื่นนอน10.30  เพราะเมื่อคืนนอนดึก เกือบตีสอง ไปทานข้าวแล้วทำงาน ทำความสะอาดเก้าอี้ ที่ห้องอาหาร (คุยกันซะส่วนมาก เพราะไม่มีอะไรทำ พนักงานตั้งเยอะ)   ทำงานสองชั่วโมง บ่ายสองลงมา ดูหนัง ฟังเพลงที่ห้อง   เพื่อนกลุ่มคนไทยหลายคนสนทนาปัญหา บ้านเมือง เรื่องเม้าท์ เล่าควันหลงจาก เรือเกือบจะจม รายงานล่าสุด จากเพื่อนที่โทรกลับเมืองไทย ทราบว่า หนังสือพิมพ์รายวัน เล่มหนึ่ง ลงข่าวสั้น ๆ ว่าเกิดอุบัติเหตุเรือสำราญ เกือบจม ...
กลับมาห้องเรือก็ยังโคลง เอียงนิดหน่อยตามปกติ ที่ล่องผ่านทะเลแปซิฟิค มุ่งหน้าสู่มหานครนิวยอร์ก
ผมได้รับเมล์จากเพื่อน ที่อยู่นิวยอร์ก ส่งเมล์มาสอบถาม เป็นห่วง เป็นยัย เพราะนัดเพื่อนว่าจะเจอกัน 
พรุ่งนี้ไม่ต้องทำงาน เข้างานอีกที ห้าโมงเย็นเลย คงมีเวลาออกไป สัมผัสโลกภายนอก ต่อเน็ต ส่งเมล์  การโพส ข้อความทั้งหลาย ที่เขียนไดอารี่ ก็ถูกส่ง ผ่านทางเมล์ ณ วันนี้หละครับ...
คืนนี้มีโปรแกรมไปดูหนัง บนชั้นดาดฟ้า Movie under the star  ทำให้นึกถึงบรรยากาศหนังกลางแปลง บ้านนอก ที่ล้อมด้วย ผ้ากระสอบ สมัยเป็นเด็ก ไปดูหนังทีไร ต้องเตรียม หมวก เสื้อกันหนาวไปด้วยเพราะ น้ำค้าง กลางคืน ตกใส่หัว ทำให้เป็นหวัดได้  เป็นคนกระหม่อมบางหนะครับ  เส้นผมน้อย
ความรู้สึกนี้ เกิดขึ้น ณ วันที่ได้มาใช้ชีวิตลอยล่อง ท่องทะเล ถึงต่างแดน ห่างไกลกันเกินครึ่งฟ้า  แม่จะรู้บ้างไหมหนอ ว่า ลูกชายของแม่ ที่เลี้ยงมาจากบ้านป่า บ้านเขา ต้องมานอนดูหนังกลางทะเลภายใต้แสงจันทร์ แสงดาว  
เมื่อตอนเป็นเด็ก ทุกครั้งที่มีหนังมาฉายที่โรงเรียนและวัด จะตื่นเต้น จนออกนอกหน้า เข้าใจว่า บ้านบนดอย บ่อมีแสงสี  นาน ๆ ที ทำตามใจสุข หน่อยเหอะ...
ความรู้สึกอยากกลับไปเป็นเด็ก เข้ามาอย่างไม่รู้ตัว บางวัน บางคืนก็นึกเสมอว่า เป็นเด็กก็ไร้เดียงสาดี ไม่ต้องปวดหัว กับเรื่องราว ความวุ่นวาย มากมายนัก มีอะไรก็ฟ้องแม่ บอกพ่อ แค่นี้ทุกอย่างก็จะดี มีทางออกเสมอ
แม้การทำธุระกิจ หรือแม้แต่เรื่องส่วนตัวบางอย่างอาจจะไม่ได้ดั่งใจ กับความหลากหลาย และแตกต่าง ด้อยประสบการ เป็นลูกโซ่ คนโง่ ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด 
            ผมเคยทำธุระกิจ อย่างหนึ่ง ที่ต้องถูกโกงอย่างเห็นได้ชัด (ขอไม่บอกว่าธุรกิจอะไร บอกไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกครับ)  แต่ก็ทำอะไร มากไม่ได้เพราะไม่มีเวลา ว่าง แต่ละปีอยู่เมืองไทยไม่ถึงสามเดือน  แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า  จะยอมอะไรง่าย ๆ ซะที่ไหนหละครับ   ถ้านับเป็นตัวเลขเงินก็ถือว่า มากเหมือนกัน  สหายคนสนิท หลายคนหลายกลุ่ม มีทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยที่จะฟ้องร้อง ขึ้นโรงขึ้นศาล
            ผมถือว่ามันอาจเป็นกรรมเก่า ชาติที่แล้วคงเป็นหนี้ เค้ามั้ง เค้าถึงได้มาเอาคืนชาตินี้
            หรือถ้าไม่  ขอให้ทุกอย่างเท่าไหร่เท่ากัน หากเค้าโกงผมขอให้ ชาตินี้เค้าได้รับกรรมตามสนอง อย่างเห็นได้ชัด ไม่ต้องถึงกับเผาพริก เผาเกลือหรอกครับ เพราะผมมั่นใจว่า ใครทำอะไรไว้ก็จะได้รับกรรมนั้น (เชื่อเรื่องเวรเรือ่งกรรมซะมาก)
            ไม่ได้คิดว่าตัวเอง วิเศษ วิโศ โอ้อวดอะไร แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา อย่าว่าเล่นของเลยละกัน  แค่เงินสองพันบาท ที่มีเพื่อนคนหนึ่งยืมไปสมัยเรียนหนังสือ เงินส่วนนี้ สู้มาด้วยลำแข้งของตัวเอง เห็นเพื่อนลำบากจึงให้ยืม พอเพื่อนมีแล้ว ไม่ยอมมาคืนประโยคหนึ่งที่บอกว่า  “ไม่เป็นไรหรอก ถ้าคิดว่าเงินแค่นี้เอาไปแล้วเป็นสุขก็ทำไปเหอะ และขอสาปแช่งว่า วันใดที่แก ตกอับ จนตรอกเมื่อไหร่ ขอให้นึกถึงหน้ากรูเข้าไว้ จบข่าว”
            วันนั้นกำลังทำงานที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งที่สุขุมวิท  ได้รับโทรศัพท์ เสียงคำอ้อนวอน ขอร้องให้ถอนคำสาป เพราะชีวิตเค้าตกต่ำที่สุด ได้โปรดเถิด อะไรเทือกนั้น
            อีกเหตุการณ์หนึ่ง ที่ทะเลาะกับเพื่อนร่วมงาน  ก่อนจากกันได้ตั้งสัจจะ บอกไปว่า  “หากกรูไม่ผิด ขอให้***รับผลเคราะห์นี้ที่ทำกับกรู วันใดที่ชีวิตของ***บัดซบ ล้มเหลวให้นึกถึงหน้ากรูคนแรกละกัน”  เวลาผ่านไปไม่กี่สัปดาห์ ได้รับรายงานจากเพื่อนว่า คู่ศัตรูของผม ได้ถูกไล่ออกจากงาน เรียบร้อยโรงเรียนจีนไปแล้ว  แต่ความรู้สึกของผมบอกกับตัวเองเสมอว่า ใครทำอะไรก็ได้กรรมนั้น
            แม่เคยบอกผมว่า เมื่อครั้นที่แม่อยู่คนเดียว แม่หม้ายวัยหกสิบกว่า(ตอนนั้น) ได้จ้างรถดั้มมาถมดินที่บ้าน   ไม่รู้จำนวนเท่าไหร่ ถามก็ไม่ตอบให้ชัดเจน ด้วยความที่แม่ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่เอ่ยปากบอกว่า “ถ้าหากเค้าโกงเราขอให้ มีอันเป็นไป “
            แค่ข้ามคืนเดียว เจ้าของธุรกิจนี้โดนตำรวจจับ ถูกปรับจนยับเยิน  ไม่เชื่อแต่อย่าลบหลู่ 
            ผมรู้ว่าตามหลักศาสนา กรรมคือการไม่จองเวรซึ่งกันและกัน แต่บางครั้งความดันทุรัง และความไม่เป็นธรรมก็อยากจะเรียกร้องความเป็นธรรม เค้าคงเห็นเราเป็นคนโง่ที่ยอมเป็นเหยื่อของคนฉลาดอย่างเค้า
            ผมยังไม่ได้เล่าให้แม่ฟังเรื่องนี้ ใครเห็นด้วยว่าควรจะ เผาพริกเผาเกลือแทนการฟ้องศาล แล้วผลกรรมนั้นคงจะได้เห็นในเร็ววันนี้
            ใครเห็นด้วยหรือไม่ บอกกันบ้างนะครับ...
“เงินแค่นี้ไม่ได้ทำให้ผมยากจนหรือรวยขึ้นได้ในเร็ววันทันตาเห็น  สวรรค์มีตา นรกมีปัญญาที่จะเลือกคนไปอยู่  ขอให้ชดใช้กรรมเท่าตัว”
            อยากจะบอกตรงๆ ว่าเวรกรรมมีจริง ใครไม่เชื่อผมไม่ได้อ้อนวอน หรือขอร้องให้เชื่อแต่สำหรับผม เลือกที่จะทำกรรมดี ต่อเป็นทุนให้ชีวิต ก่อนที่จะสายเกินไป ต้องชดใช้ความทุกข์ทนทรมานเท่าไหร่เท่ากัน ในภพนี้หรือชาติหน้าทันตาเห็น............
              
 
Thanks for reading . Have a nice day !
Copyright@Somratchana Moonsai 2006
Parents strongly cautioned

 


  2 ธ.ค. 2549 18:32 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  สมาชิกพิเศษ
uko
คลิ๊กเพื่อดูภาพขนาดจริง
  
uko_kku@hotmail.com 61.91.166.27

  
ดีทุกคนคับ...
 
Dear all,
 
   Hope you enjoy my Blog  and my storiesssssssssss...
 
 
Rgds,
Moonsai Somratchana
Live from Caribbean now.
 
 
 
สบายกันดีนะ ..
อีก สองเดือนสมรัชนะ ก็จะเดินทางกลับสู่มาตภูมิ แร๊วววว
 
 
ว่าง ๆ ก็ฝาก เข้าไปดู บล๊อก นำภาพและเรื่องราว จาก สมรัชนะ ณ ต่างแดน มาฝาก ทุกสัปดาห์ (ประจำ)...
 
ที่นี่ คลิ๊ก....
 
 
 
รายการหนังสือ 

เสิร์ฟสำราญสวรรค์บนเรือ
 

รหัสหนังสือ : 9789749319888
จำนวน : 173 หน้า
ผู้แต่ง : สมรัชนะ มูลสาย
ผู้แปล :
ขนาดรูปเล่ม : 145 x 210 มม.
เนื้อในพิมพ์ : ขาว-ดำ (สีเดียว) / สี่สี
ชนิดของปก : ปกอ่อน
เดือน/ปี ที่พิมพ์ : 07/2548
 
ราคาปก
  165.00  บาท
ส่วนลด   16.50   บาท
ราคาพิเศษ   148.50 บาท
 
HyperLink
*ราคานี้เฉพาะสั่งซื้อทางอินเตอร์เน็ต
 
   
 

:: รายละเอียด

พบกับเรื่องราวสนุก พร้อมสาระดีๆ จาก “วิชาการเสิร์ฟมือโปร” ของผู้มีประสบการณ์จริง มือเสิร์ฟ “สมรัชนะ มูลสาย” ที่เสิร์ฟสำราญเกี่ยวเก็บรายได้มาเป็นกอบเป็นกำเลี้ยงครอบครัวสุขสบาย จากจุดเริ่มต้นที่ศูนย์ เขาใช้ชีวิตรอนแรมบนเรือนานกว่า 300 วันต่อปี คุ้มค่าหรือไม่กับชีวิตนี้ อ่านเรื่องสนุกจากมือเสิร์ฟสำราญเล่มนี้ พร้อมกับการเปิดโลกกว้างโดยการลอยล่องท่องเที่ยวเพลินไปกับเรือสำราญพร้อมกันได้แล้วในเล่ม

:: สารบัญ

- กว่าจะมาเป็นคนขายบริการ
- แต่งองค์ทรงเครื่องพร้อมเป็นเด็กเสิร์ฟ
- สวมวิญญาณนักขายในห้องอาหาร
- คัมภีร์การบริการในห้องอาหารที่ควรรู้
- เก็บตกเม้าธ์แตก
- หยาดเหงื่อแรงงานที่แลกกับเงิน
- อึด ทน คนสู้งาน สำราญหรือระบมสำหรับลูกเรือ
- ขายไข่ไต่เต้าเอาตำแหน่ง

ฯลฯ
From Naiin...
 
 



ชื่อ : เสิร์ฟสำราญสวรรค์บนเรือ
สำนักพิมพ์ : ใส่ใจ
โดย : สมรัชนะ มูลสาย;
ประเภท : บันเทิงคดี
ราคา : 165 บาท
ลดพิเศษ 10%
ราคาพิเศษ : 148.50 บาท
ISBN : 9749319885
ปก : ปกอ่อน
จำนวนหน้า : 173 หน้า
ขนาด : 212 x 147 x 11 mm
น้ำหนัก : 280 กรัม
สถานะสินค้า : ติดต่อเจ้าหน้าที่
คะแนนนิยมจากผู้อ่าน :
สินค้าจำหน่ายหมดแล้ว
คำแนะนำหนังสือ :
เปลือยชีวิตของลูกเรือสำราญลำยักษ์ เรือเลิศหรูที่แหวกท้องทะเลไปเทียบท่ายังประเทศต่างๆ กับบรรยากาศอันแสนโรแมนติก กลายเป็นสวรรค์น้อยๆ ของเหล่าบรรดานักท่องเที่ยว แต่อีกหลายชีวิตบนเรือลำนี้ อย่าง เด็กเสิร์ฟ พวกเขาจะมีความสุขหรือไม่ แล้วที่นี่จะเป็นสวรรค์ของเขาหรือเปล่า แล้วต้องเสิร์ฟอย่างไรจึงจะหาเงินได้เดือนละแสน หาคำตอบได้จากหนังสือ "เสิร์ฟสำราญสวรรค์บนเรือ" เล่มนี้ค่ะ

แนะนำหนังสือให้เพื่อน
E-mail ของเพื่อน: จาก:


Related Training Courses:
Related Tour:
Related Books:
อ่านหนังสือเล่มอื่น ๆ ของสำนักพิมพ์ได้ที่นี่

ร่วมแสดงความคิดเห็นและให้คะแนนนิยม
ข้อความที่ 1/16
สวัสดีพี่ สมรัชนะ มูลสาย ก่อนอื่นต้องขอเรียกว่าพี่นะครับ ผมได้ซื้อหนังสือของพี่มาครับ เลยได้อ่านอะไรดีๆที่ผมไม่ได้เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันมีอย่างนี้ด้วย ผมเลยอยากจะขอคำแนะนำ คำปรึกษา พี่สักเล็กน้อยครับ เหตุก็ที่จะปรึกษาก็รู้ๆนะครับ คือผมอยากไปอย่างนั้นบ้าง แต่ตัวผมเองนั้นติดปัญญาเรื่องอะไรหลายอย่างมาก แต่ก็มีความตั้งใจจริง ที่จะเริ่มนะครับ สุดท้ายแล้วครับพี่ ขอให้พี่มีความสุขมากๆ ทำเงินได้เยอะๆ รวยๆ และผมขอบคุณล่วงหน้าสำหรับคำแนะนำครับ
สุจินต์
ข้อความที่ 2/16
Hello. K.Somratchana.How do u do? Last week, you told me you will come back. How about your trip? I'm waiting for your reply if you can,The Canival don't contact me yet? But I hope I have to be a picked one. However, I don't want to miss this career. So, Pls. tell me. Where is Princess Cruise agent in Thailand ? How can I apply and prepare before interviewing this career? I glad to know you eventhough I never meet you before.(I mean " face to face") Have a good day.
YUI
ข้อความที่ 3/16
เมื่อไหร่จะออกเล่มสองอีก หละ กำลังรออ่าน ขอบคุณที่ส่งไดอารี่มาให้ อ่านเล่น ๆ ถ้าออกเล่มสองจะอุดหนุน
นิทรา
ข้อความที่ 4/16
หนูได้อ่านไดอารี่ของพี่ แล้ว น่ารักดี แต่รูปเยอะไปหน่อยนะ ลายตาจังค่ะ .... แต่หนูก็ชอบอ่าน นะ อ่านง่ายดี ค่ะ ดา ค่ะ
ดา
ข้อความที่ 5/16
จำพี่โอมได้วันนั้นเจอที่ร้านนายอินทร์ ที่งานหนังสือ...ยังกะดาราใส่หมวก หน้าใส เชียว.... มีแฟนหรือยังเอ่ย... อยากอ่านเล่มสองของพี่จังค่ะ
มิ้นท์
ข้อความที่ 6/16
เหอๆๆ ดีดีคับ หนุกดีอ่า
benz
ข้อความที่ 7/16
เป็นหนังสือที่ดีครับ สำหรับคนที่อยากทำอะไรที่แปลกใหม่ๆ คนเรามีอะไรตั้งมากมายที่เราไม่รู้ อยากให้ทุกคนซื้ออ่านครับ นี้ผมอ่านแล้วอยากไปทำงานเรือมากเลยครับ ตอนนี้กำลังเตรียมตัวอยู่
อ่านแล้วเหมือนกัน
ข้อความที่ 8/16
คุณคือคนที่ทำให้พวกเรา เรา ได้รู้ว่าบนเรือสำราญหรู นั้นมีอะไร ซึ่งเราคิดว่าชีวิตนี้คงไมได้มีโอกาสไปยืนชูคอที่นั่นแน่นอน แต่คุณเขียนได้เห็นภาพ ขอเป็นกำลังใจต่อผลงานเล่มต่อต่อไปนะครับ
เชษฐ
ข้อความที่ 9/16
ขอเป็นกำลังใจให้นะ
Minny
ข้อความที่ 10/16
สู๊ดยอดดดดดดดดดด พี่โอมลูกข้าวนึ่ง น้องบ่าว.
เอมีน

 


  2 ธ.ค. 2549 18:52 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  สมาชิกพิเศษ
uko
คลิ๊กเพื่อดูภาพขนาดจริง
  
uko_kku@hotmail.com 61.91.166.27

  

 


 


 
 

 


  6 มิ.ย. 2555 08:27 น. Admin ลบความคิดเห็นนี้ 
  ผู้ชมทั่วไป

  67.205.112.74

  

 


page [1]

ร่วมแสดงความคิดเห็น (กรุณาใช้คำพูดที่สุภาพ)
  โพสต์โดย
  Email
  Post ภาพ
* สมาชิกเท่านั้น
ขนาดของไฟล์ภาพไม่เกิน 100 kb. เฉพาะไฟล์ jpg, gif หรือ swf เท่านั้น
  Security code:
 กรุณากรอกรหัสที่เห็นเพื่อยืนยันการโพสต์

บริการฟรีเว็บบอร์ดจาก YimWhan.com :: copyrights © 2009-2010