กว่าตัวละครในวงศ์อสัญแดหวาจะเกิดครบคน

ปาเข้าไปสามหน้าแล้วค่ะท่านผู้ชม

เมืองที่มีชื่อปรากฎถึงหน้านี้ มีห้าเมืองนะคะ

กุเรปัน บ้านอิเหนา

ดาหา บ้านบุษบากับสียะตรา

หมันหยา บ้านจินตหรา

สิงหัดส่าหรี และกาหลัง บ้านใครจำไม่ได้ กลับไปอ่านเองค่ะ

เฮ้อ เมื่อยนิ้วค่ะ

         เมื่อนั้น                              ฝ่ายอิเหนากุเรปันโอรสา

ปรีดิ์เปรมเกษมสุขทุกทิวา            จนจำเริญชนมาสิบห้าปี

งามรับสรรพสิ้นสรรพางค์            ยิ่งอย่างเทวาในราศี

ทรงโฉมประโลมใจนารี                 เป็นที่ประดิพัทธ์ผูกพัน

เนาในติกาหลังวังสถาน                 ดังวิมานเมืองฟ้ากระยาหงัน

พร้อมด้วยสุรางค์นางกำนัล           พี่เลี้ยงกิดาหยันโยธา

อันศิลปศาสตร์สำหรับกษัตริย์       ทุกสิ่งสารพัดหัดหา

รำกริชกระบี่ขี่อาชา                        ศึกษาซ้อมเล่นไม่เว้นวัน ฯ

                                   ฯ ๘ คำ ฯ

ครั้นพระสุริย์ฉายบ่ายลง                          ก็แต่งองค์ทรงเครื่องเรืองฉัน

เสด็จจากปราสาทแก้วแพรวพรรณ                จรจรัลไปท้องสนามชัย ฯ

                                                         ฯ ๒ คำ ฯ

ครั้นถึงพลับพลาหน้าจักรวรรดิ      ที่เคยหัดจตุรงค์น้อยใหญ่

จึงตรัสสั่งกิดาหยันทันใด                ให้เรียกมโนมัยเข้ามา ฯ

                                             ฯ ๒ คำ ฯ

               บัดนั้น                               กิดาหยันรับสั่งใส่เกศา

พลางพยักกวักเรียกกรมม้า           รีบจูงอาชามาฉับพลัน ฯ

                                         ฯ ๒ คำ ฯ

                 เมื่อนั้น                                  พระสุริย์วงศ์เทวากระยาหงัน

จึงขึ้นทรงม้าเหลืองเครื่องสุบรรณ      ระเด่นดาหยันนั้นขี่ม้าแดง

รำท่าเพลงทวนกระบวนรบ                 ถ้อยทีขี่สินธพเข้มแข็ง

ชักเป็นโคมเวียนเปลี่ยนแปลง              ประปรายปลายพระแสงทวนทอง ฯ

                                                    ฯ ๒ คำ ฯ

แล้วลงทรงกระบี่ตีเล่น                   กับระเด่นดาหยันเคล่าคล่อง

กรีดกรายร่ายรำเป็นทำนอง           รับรองป้องปัดไปมา ฯ

                                         ฯ ๒ คำ ฯ

ครั้นเหนื่อยก็หยุดยับยั้ง                 สถิตยังพลับพลาพลันหรรษา

ทอดพระเนตรกิดาหยันโยธา         ซ้อมหัดศาตราสารพัน ฯ

                                          ฯ ๒ คำ ฯ

ใครดีฝีมือแคล่วคล่อง                   ก็ประทานเงินทองทุกสิ่งสรรพ์

พอจวนเวลาสายัณห์                     ก็จรจรัลคืนยังวังใน ฯ

                                   ฯ ๒ คำ ฯ

เสด็จนั่งเหนืออาสน์ลาดปู             พระยี่ภู่เขยทองผ่องใส

สาวสุรางค์นางบำเรอบำรุงใจ       แสนสำราญหฤทัยทุกเวลา ฯ

                                             ฯ ๒ คำ ฯ

มาจะกล่าวบทไป                            ถึงระตูผู้ผ่านหมันหยา

อยู่จำเนียรกาลนานมา                    พระมารดาสุดสิ้นทิวงคต

มเหสีสุริย์วงศ์พงศ์พันธุ์                 ต่างแสนโศกศัลย์กำสรด

ทั้งองค์ระตูผู้มียศ                           ก็ระทดพระทัยพันทวี

จึงให้เชิญพระศพใส่โกศทอง          สถิตไว้ในห้องปราสาทศรี

ตกแต่งตามตำแหน่งประเพณี         กษัตราธิบดีแต่ก่อนมา

แล้วมีพจนารถประสาทสั่ง             อำมาตย์ดะหมังยาสา

ท่านจงจัดแจงแต่งตรา                   บอกบรรดาเมืองขึ้นของเรา

ให้ผู้รั้งทั้งปวงหลวงปลัด                เกณฑ์ไพร่เร่งรัดไปตัดเสา

กำหนดยาวใหญ่ย่อมกล่อมเกลา      ให้ได้เท่าตามอย่างช่างให้การ

ทุกสิ่งสารพัดผัดแผง                       จัดแจงข้าส่วยให้ช่วยสาน

จงหมายบอกทุกตำแหน่งพนักงาน  จะทำการให้เสร็จในปีนี้

แล้วสั่งปาเตะตำมะหงง                    ท่านจงแต่งราชสารศรี

ไปดาหากุเรปันพระบุรี                     ว่าพระชนนีนั้นมรณา ฯ

                                          ฯ ๑๔ คำ ฯ

                บัดนั้น                            อำมาตย์ทั้งสี่มียศถา

รับส่งแล้วบังคมลา                      ออกมาจากพระโรงรูจี ฯ

                                ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

รีบเขียนหนังสือบอกหลายฉบับ     แล้วประทับปิดตราพระราชสีห์

ให้ม้าใช้ถือไปทุกธานี                      ตามมีรับสั่งพระทรงธรรม์

แล้วแต่งราชสารลงลานทอง           มอบให้สองสามนต์คนขยัน

จงรีบไปหากุเรปัน                            สิบห้าวันให้ถึงพารา ฯ

                                     ฯ ๔ คำ ฯ

            บัดนั้น                                เสนีสองนาซ้ายขวา

คำนับรับราชสารา                       มาขึ้นม้าแยกย้ายกันไป ฯ

                                ฯ ๒ คำ ฯ เชิด

ครั้นถึงกุเรปันนคเรศ                    ก็เข้าในนิเวศน์วังใหญ่

บอกแก่ยาสาเสนาใน                     แล้วส่งสารให้ทันที ฯ

                                     ฯ ๒ คำ ฯ

             บัดนั้น                                  ยาสาเสนาบดีศรี

พาอำมาตย์หมันหยาธานี                เข้าไปเฝ้าธุลีพระบาทา ฯ

                                   ฯ ๒ คำ ฯ เสมอ

ครั้นถึงจึ่งถวายบังคม                   นบนิ้วประนมเหนือเกศา

ทูลแถลงแจ้งความตามกิจจา        แล้วถวายสาราพระทรงธรรม์ฯ

                                    ฯ ๒ คำ ฯ

         เมื่อนั้น                                   พระผู้ผ่านกรุงไกรไอศวรรย์

คลี่สารอ่านทราบทุกสิ่งอัน            จึงมีพระบัญชาไป

พระประชวรฉันใดก็ไม่รู้               ควรหรือระตูช่างนิ่งได้

ต่อเมื่อพระสวรรคาลัย                   จึ่งให้มาแจ้งกิจจา ฯ

                                           ฯ ๔ คำ ฯ

          บัดนั้น                                          เสนีที่มาแต่หมันหยา

ได้ฟังพจนารถประภาษมา                   จึ่งสนองบัญชาพระทรงยศ

แต่แรกประชวรมาได้ห้าวัน                  พระโรคนั้นเห็นพอจะเปลื้องปลด

โภชนาอาหารก็มีรส                              เสวยพระโอสถทุกเวลา

ระตูภูธรไว้พระทัย                               ว่าจะไม่เป็นไรหนักหนา

จึ่งว่ามิได้มีราชสารา                             มาทูลกิจจาภูวไนย

พระโรคนั้นกลับกลายเมื่อภายหลัง        หนักลงเหลือกำลังจะแก้ไข

สองวันก็สวรรคาลัย                              ภูวไนยจงทราบฝ่าธุลี ฯ

                                                 ฯ ๘ คำ ฯ

        เมื่อนั้น                                 องค์ท้าวกุเรปันเรืองศรี

ได้ฟังจะแจ้งแห่งคดี                    ภูมีจึงสั่งเสนา

จงจัดแจงแต่งของไทยทาน         ไปช่วยการพระศพในหมันหยา

สั่งเสร็จเสด็จลีลา                         เข้าหาปราสาทรูจี ฯ

                                ฯ ๔ คำ ฯ เสมอ